Hitra-Kvenvaer September/Oktober 2006

Hitra September 2006

Het reis- team:

Jean, Gunther, Fernand, Maurice, Flor, en Luc. De 6 vaste mannen uit het Team NoorwegenHitraVissers.

Nieuwkomers in het team; Luc Vernimmen & Dirk Pauwels uit Antwerpen, en Lorenzo Fasulo uit Limburg.

18.30 uur aangemeerd te Oslo, na het afrijden van de ferry even wachten: douane controle.

Maar helaas, deze keer was de controle net niet voor ons bestemd, maar voor onze voorganger, die werd aan de kant gestuurd voor een drugscontrole, waarop wij vlot door mochten rijden.

Eenmaal uit het centrum van Oslo gaat de trektocht richting Elverum  75km, nog net voor de avond begon werd er nog gepicknickt op een rustplaats langs de E6 een 30 km net voor Hamar.

Warme soep was ons avondmaal en de koffie- kannen werden gevuld om zo de nacht door te komen.

Nu nog even aan het benzinestation onze dieseltanks vullen en onze onze 2^de trip van nog zo’n 570 km kan beginnen.

We volgen de E6 tot net voor Hamar en nemen dan de afslag E3,  Elverum, Tynset, Ulsberg en Berkak terug naar afslag E6 en dan de RW 710 richting Orkanger en RW 714 tot Hitra.

Op veel plaatsen is het wegdek vernieuwd tussen Ulsberg en Berkak wat voor een heel stuk aangenamer rijden is.

Vanaf Orkanger was het minder prettig rijden, soms waren er plaatsen bij waar je plots in de dichte mist terecht kwam en nog maar 40 per uur kon rijden.

Het was dus goed uitkijken geblazen in de bochten.

Tegen 7.00 uur in de morgen, nadat we de diepe tunnel van 5.7 km doorheen zijn bereiken we Hitra.

En met een diepe zucht, eindelijk wij zijn er.

Een beetje bewolkt en windstil.

Het eerste wat je opvalt bij het uitstappen van de auto is de stilte en rust.

Mensen, hoorde ik Dirk nog zeggen, wat is het hier mooi en rustig.

Hier moesten Jean en Gunther even wachten om nog enkele formaliteiten te regelen op het toeristenbureau.

Wij konden onze reis voort zetten naar Kvenvaer met nog een 60km te rijden.

Zodat wij na de aankomst alle bagage snel konden uitladen, en onze visuitrusting klaar konden maken voor de eerste vistrip.

Sandstad. Na een hartelijk onthaal op het toeristenbureau door Astri, John en Jurgen, en bij een goede warme kop koffie wordt er over de visvangsten van de laatste weken en dagen verteld.

Na alle nuttige informatie en documenten, gaan ook wij (Jean en Gunther) onze laatste trip verder zetten.

Kvenvaer aangekomen, Karsten (gids te Kvenvaer) had ondertussen de mannen verwelkomd en hen de nodige informatie al gegeven en zei: Jullie moeten er geen gras laten over groeien en onmiddellijk uitvaren, het is vandaag schitterend weer.

De bezetting van het groot huis 206 E kon beginnen.

Alle bagage was al uitgepakt door onze mannen, hengels werden vlug opgebouwd en de boten werden bevoorraad met het nodige materiaal en eten.

De eerste vis- sessie rond de middag kan beginnen, de groep werd verdeeld in twee, met elk een splinternieuwe 100 ps 24 ft. alu boot uitgerust met een groot scherm voor plotter en echolood.

Met goed weer en een matige zuid- westenwind vaarden wij naar onze eerste bestemming Kraka, waar je mooie plateaus kan vinden op dieptes van 50 tot 80 meter.

Eenmaal aangekomen toonde de echo vrij vlug vis aan, waarop we onze lijnen alle voorzien van 4 a 5 maks met haak nr 8 en een pilker van 400 gr, lieten afzakken naar de bodem tot 60 meter.

Na nog geen 30 meter lijn te laten zakken, en met een geroffel op de hengels er al terug op gedraaid moest worden en de onderlijn vol met koolvisjes en makreel hangt.  

Draaien maar… is dan de boodschap.

Zoals je hier kan zien op de foto, Luc V met koolvisjes waarvan twee koolvisjes aan één en de zelfde gummimak hangen.

Na een uurtje hengelen besloot ik wat dieper water te gaan op zoeken.

Lom en enkele mooie koolvissen kwamen al vlug boven en af en toe een polak.

Voor onze Dirk was het zijn eerste Kleine lommetje in zijn hengelleven.

Nadien kwamen de grotere exemplaren ook wel bij hem aan de haak.  

Laat op de namiddag en de vermoeidheid sloeg toe van de nachtrit tevoren, we besloten dan ook om er een einde aan te maken en stilletjes aan binnen te varen.

Onze nieuwelingen hebben ondertussen kennis kunnen maken met boot, fjord, zeewater, en deining (niemand zeeziek).

Zij waren na verloop van de eerste kennismaking met dit alles dan ook zeer tevreden.

Na het aanmeren nog enkele krachten bij elkaar gezocht om aan ons avondeten te beginnen .

Kok van dienst; onze Luc C. Vanavond eten wij friet met stoofvlees en koudeschotel.

De gevangen vis van de middag werd intussen gefileerd door Dirk en Jean en vacuüm getrokken door Flor en Luc V.

Intussen hing er over heel Kvenvaer een heerlijk frieten- geurtje.

Volgende morgen: Vandaag gaan we het traject Seiskallane (westkant) uitproberen.

Een schitterende morgen met een mooie zonsopgang aan de kustlijn. Deze beelden om nooit te vergeten worden dan ook vastgelegd door verschillende fototoestellen.

Nog steeds waait er een matige zuid- westenwind.

De temperatuur van het zeewater bedraagt 13° Celsius.

Diepte: van 90 tot 130 meter, en de echo waarneemt weinig vis, ja jongens hier gaan we maar eens proberen.  

Lorenzo: hé die lijn van mij die blijft maar zakken, hier is geen bodem denk ik!

Iedereen lachen natuurlijk.

Na enige tijd en er verschillende lommen boven water zijn gekomen, krijgt Lorenzo de eerste mooie aanbeet.

De eerste kabeljauw van een 4 tal kg komt tevoorschijn met daarbij nog enkele kleine koolvissen aan de gummi maks.

Lorenzo’s eerste kabeljauw was binnen, en fier dat hij was!

We bleven op de diepte van 120 meter vissen om zo kleine koolvis en makreel te ontwijken, maar helaas deze zaten zelfs tot op de bodem.

Hier moest verandering in komen, er werden nog maar 2 gummi maks met haak nr. 12 aan de onderlijnen geplaatst en een zwaardere pilker, eentje van 600 gr.

Op de tweede boot van het groepje van Maurice met Fernand, Flor en luc.C werden ook al enkele mooie kabeljauws gevangen, ook zij hadden deze gehaakt op de bodem.

Fernand had er zelfs ééntje gevangen van 8 kg en dit nogwel op een makreelpluimpje.

De grote vis zat dus degelijk op de bodem. Er was dan ook geen teken van jacht te bespeuren op het echolood.

Na een tiental minuten krijgt Lorenzo zijn tweede aanbeet met als zijn eerste gedacht bodem, maar al vlug bleek dit niet waar te zijn.

Zijn hengel een Technochroom 50 lb stond dan ook zo krom dat men dacht, deze hengel gaat het dadelijk begeven, maar na enkele seconden begon er leven in de zaak te komen.

Hevige slagen kreeg hij te verwerken op zijn hengel na enkele meters lijn op te halen, de slip weer hevig door sloeg .

Dit is topsport.

Man, moet dat een joekel zijn!!!

Nadat iedereen zijn lijn vlug boven gedraaid had, en een bijzonder support en aandacht aan  Lorenzo schonk, kon hij zijn dril langzaam en verzekerd verder zetten.

Op 120 meter diepte zo’n aanbeet krijgen, kan je wel van alles gaan denken en maar hopen dat het geluk je een beetje meezit, want je visje is nog lang niet boven water.

Na 10 minuten, enkele kreten en zweet- druppeltjes krijgt Lorenzo meer beweging in de zaak. ‘’Nog even, niet lang meer, zie je al iets’’ enz…

En ja, op zeker tiental meter onder de boot verschijnt een grote witte vlek.

‘’En, en, wat is het ? Kabeljauw ?’’

Ja, zeker weten.

Gewichten worden intussen geschat.

Luc V.:15 kg!

Neen, meer.

Lorenzo: 16kg?

Neen, meer.

Dirk: 17 kg?  

Jean: Neen nog meer, ik durf er om wedden dat deze over de 20 kg is.

Daar was hij, een kabeljauw het leek wel een bootje dat plots langs het onze kwam aandrijven.

Het geluk kon niet meer op bij Lorenzo, het straalde dan ook van alle kanten van hem af.

Na het vangen kon de foto- sessie beginnen.

Voor Lorenzo en de kabeljauw was het liefde op het eerste zicht, er werd nogal wat gekust en geposeerd op de boot.

Na nog enkele driften hebben we nog mooie koolvissen kunnen vangen tot dat de stroming plots volledig weg viel en het dood tij was.

De visvangst was dan ook gedaan.

Eenmaal binnen gekomen waren alle ogen gericht op Lorenzo’s grote kabeljauw en werd hij met felicitaties overspoeld.

Van zijn kabeljauw die nadien in het fileer- huis lag om te verwerken werden zelfs door andere Petrus- vissers trofeefoto’s gemaakt.

We hebben een mooie dag beleefd, en alweer ééntje om nooit meer te vergeten.

Het september record 2006 te Kvenvaer

van

            Lorenzo Fasulo

Kabeljauw 20 kg   Lengte 1.19 cm

Zondagmorgen, de eerste trip naar Örneklakken.

Iedereen vol spanning en benieuwd voor wat deze dag vandaag zou leveren.

Bootjes waren er al aanwezig bijaankomst.

Maar vis zagen we bij hun niet bovenkomen, trouwens bij ons ook niet.

Alles hebben we afgezocht naar jagende vis, alleen 1 kabeljauw en kleine koolvis en makrelen waren de vangst van de morgen.

Zelfs Flor had alle mogelijkheden uitgeprobeerd en kon geen vis haak slaan.

Waarschijnlijk had de oostenwind hier mee temaken.

Langer wilde ik hier niet blijven en verwittigde de anderen om terug te keren.

Bransbakken, hier eens proberen op een diepte van 60 meter.

Polak en koolvis, niet om naar huis te schrijven maar redelijk.

Seiskallen, het zelfde, de grote vis had er echt geen zin in behalve de kleine met de massa.

Tegen de namiddag keerde wij naar huis.

Tijdens de terugtocht nog een berichtje ontvangen op Jean’s gsm, van het thuisfront met een vermelding:

                    “Felicitaties aan bompa Fernand met de zopas geboren kleinzoon van 4.2 kg”.

Er zal nogal geschonken en geklonken worden straks.

Fernand was deze dag niet mee uitgeweest en zat niets vermoedend rustig in de sofa tv te kijken waarop ik naar hem toe stapte en hem flink de hand schudde.

Verwonderd keek hij naar mij op met grote glinsterende ogen.

‘’Fernand, ik moet je feliciteren voor de zopas geboren kleinzoon.’’

De blijdschap kon je zo aflezen van zijn gezicht.

Hij had ook al dagen zitten wachten vol met spanning en zenuwen op nieuws.

En zoals ik al zei; de fles kwam dadelijk boven.

Nadat iedereen goed gedronken en gegeten had een luie zetel begon op te zoeken, liet onze Flor zijn hoofd nog wat pijnigen over hoe hij morgen de vis aan de haak ging slaan.

Allerlei systemen en bedenkingen kwamen voor de dag.

Maar lang duurde het niet, aan de overzijde van het salontafeltje klonken rare geluiden, gr.., br.., gr… de één na de ander tuimelde in een diepe slaap.

Een decibel metertje zou het maximum zeker overschrijden.

Namen ga ik niet noemen.

Tijdens het varen toonde hij mij de beste stekken op de plotter maar voorspelde ook dat de visvangst niet allerbest ging zijn.

Er was teveel aanbod van kleine vis zodat de grote vissen niet eens de moeite hoefden te doen om te jagen, maar dicht bij de bodem bleven liggen voor daar te kunnen azen.

En dat de temperatuur van het zeewater veel te warm was, en op zijn minst rond deze tijd nu 4°a 6°graden moest zijn om goede vangstresultaten te hebben.

Dat hadden wij ondertussen al ondervonden.

Maar men weet nooit zei hij, niet iedere dag is hetzelfde en er kan soms een dag vol met verassingen inzitten.

Daar moet ik hem volkomen gelijk ingeven.

Ik vertelde hem toen het verhaal van Lorenzo en zijn vangst van de dag tevoren.

Waarop Petter vroeg: Wie is Lorenzo?

“The little Italian man, that all te time is singing!”

Hij lachend: I call him PAVAROTTI. Yes!

Lorenzo had een nieuwe naam gekregen en Petter zong met hem mee, de twee samen net een disco aan boord.

Petter minderde zijn vaart en plots een raar toetertje, iedereen lachen natuurlijk door het vreemde geluidje.

130 m diepte was onze eerste stek, mooie roodbaarzen kwamen inderdaad aan boord.

Weer gaf Petter een korte stoot op zijn toetertje om de lijnen binnen te halen.

Er was teveel stroming waardoor we telkens vlug over de stek heen waren.

Dan maar naar mindere dieptes en koolvis opzoeken.

Diepte: 80 meter, weer kwam er veel kleine koolvis boven.

De wind keerde intussen van zuid- westen naar oostenwind, dit was zeker niet goed.

Na een tijdje de deining er nog bij, en alles begon heen en weer schuiven.

Petter deed zijn best, van hier naar daar gevaren maar echt veel leverde het niet meer op.

Dinsdagmorgen was het slecht weer. Wind uit het Oosten en buien.

Niemand had er dan ook zin in om uit te varen naar open zee, en enkele besloten om dan maar in de fjord te hengelen.

Makreel en kleine koolvis waren weer van de partij.

Wind en buien kwamen geleidelijk meer en meer opzetten, wat niet meer plezant was om nog langer te blijven vissen.

Tegen de middag stopten we er ook mee.

Maar het slecht weer zal onze hengelsport niet bederven.

Na het middageten besloten we om te gaan forellen, wat ook plezant kan zijn bij slecht weer.

De spinhengeltjes klaar en een emmer vol met pieren en weg zijn wij. Gunther, Jean, Lorenzo, Dirk, en Luc V.

Even buiten Kvenvaer, na een 5 tal km ligt er groot meer waar we kunnen hengelen.

Hengeltjes uitgegooid en nu maar afwachten tot het dobbertje verdwijnt, en wachten en nog eens opnieuw ingooien en weer wachten.

Maar deze visjes hadden blijkbaar ook niet veel honger.

Stilaan werd het donker, dobbertjes waren nauwelijks nog zichtbaar.

Nu was het de beurt aan Dirk onze palingspecialist.

Zijn driepootje voor de hengels opgesteld, wormpjes op de haak gereid en met een flinke worp ingegooid.

Beetverklikkers had hij met de lijn verbonden.

Lang duurde het niet voor zijn eerste beetmelding.

En ja, de eerste was paling was binnen, na amper één minuut ook de tweede.

Vervolgens kwam Dirk handen tekort.

Nadat hij zijn tweede lijn terug had ingeworpen de eerste weer een beetmelding maakte.

Voor Dirk kon de pret niet op, natuurlijk voor ons ook niet want we stonden klaar met onze handen die hij tekort kwam; vb, inrijgen van pieren op de haak en af en toe eens aan zijn beetmelder trekken, nietwaar Lorenzo!

Om 21.30 uur krijg ik bericht van Petter.

Morgen goed weer, ik verwacht jullie rond 9 uur op titran en zingende Pavarotti niet vergeten mee te nemen.

Dus vroeg slapen gaan hé.

Dat was duidelijk.

Jongens, hengeltjes opdraaien, we moeten naar huis, alles klaar maken om morgen mee te gaan vissen met Petter.

Woensdagmorgen om 8.30 uur stonden we klaar op Titran.

Fernand en Luc C. waren niet van de partij, zij bleven thuis, zij hadden voor vandaag de joker ingezet.

Daar kwam Petter ook aangereden, voor hem is het ook een eind rijden, want zijn woonplaats is op het ander eind van Froya, 40km van Titran vandaan.

Al lachend stapte hij uit de auto, stapte op ons toe en zei: zijn jullie er klaar voor want vandaag gaat het gebeuren.

Een mooie dag met zuid- westenwind, en het is mijn laatste dag.

Daar vertrokken wij, met twee Pavarotties aan boord; Lorenzo en Petter al zingend en dansend op de Frigg II. Iedereen was lach- ziek in plaats van zee- ziek, op weg naar de stekken.

Petter deed zijn best, vaarde heel Örneklakken en Kyahölen die dag met ons af.

De echo gaf telkens een massa vis aan, maar beweegt niet.

En als uitschieters, Lorenzo een Leng van 10 kg en Jean met een Koolvis van 11 Kg en dit op de laatste seconde van de trip.

Veel grote vis hebben wij dan ook verspeelt, men voelde het al bij de aanbeet dat ze het aas niet doorpakte en zeer voorzichtig waren.

Nu iedereen was tevreden van deze trip, zowel van de vangsten en het plezier wat we beleefd hadden met Petter, het was met één woord schitterend op de Frigg II.

Hopelijk en als iedereen wel & gezond blijft zal dit het volgende jaar zeker enkele malen over gedaan worden.

Dat was beloofd aan Petter, die zich nu al verheugde dat we volgen jaar ons in mei weer terug ontmoeten.

Onze dag was nog niet voorbij, eerst terug keren naar Kvenvaer dan het middagmaal(kroketjes met schnitzel en koudeschotel) maken en de vis nog fileren.

Dan het vacuümmeren wat ook een tijdje beslag inneemt.

Tot laat in de avond waren wij net bezige bijtjes, ieder had zijn karweitje en alles liep perfect af.

Maar dat hoort er allemaal bij en wat gaan de dagen dan snel voorbij.

En dat moet ik dit ook nog toegeven, wij hebben een geweldige team.

Donderdag ochtend, nog altijd oostenwind.

Wat niet goed is voor een goede visvangst op zee.

Dirk & Lorenzo kregen er maar niet genoeg van en hengelde vanaf de steiger.

Waarop Maurice na een tijdje, even een demonstratie kwam geven hoe ze te werk moesten gaan.

Na amper één minuut en ja, er een polak tevoorschijn kwam van 3 kg.

Zo jongens, jullie hebben genoeg gezien hé en kunnen nu verder zeker?

Lachend gaf hij de hengel af.

Dat was Maurice,  prof van het vissen vanaf de steiger.

Daar waar hij enkele jaren geleden het één en ander meegemaakt heeft met een zeer grote koolvis.

Tegen de middag toen de wind een beetje ging liggen wilde wij het toch nog eens proberen op Seiskallane.

Lom,koolvis en enkele kabeljauws en natuurlijk makreel.

Volgende morgen waren we er weer allemaal klaar voor, ook vandaag gaan we naar Örneklakken.

Vandaag heeft Gunther de joker ingezet.

Na ongeveer één uur en een kwart hebben wij de bestemming bereikt.

Een beroepsvisser was ook aanwezig, deze trok de koolvis van 3a 4 kg zonder veel moeite boven en dit aan de lopende band.           

Waarvan wij alleen maar konden toezien en ons afvragen, hoe doet hij het.

Ver uit zijn buurt lieten ook wij de lijnen zaken, een goede aanvang de mooie koolvissen kwamen boven.

Na amper een uur waren wij niet meer alleen, bootjes kwamen van alle kanten opdagen.

Het werd er op een gegeven moment zo druk, 11 bootjes had ik geteld en lagen allemaal veel tekort rondom ons.

Niet goed voor de visvangst met al die echo’s, want de visjes waren vlug weg.

Wij zijn volledig naar de andere kant van het platform gevaren om daar alleen met onze 2 bootjes te kunnen hengelen.

Koolvissen van 2 a 3 kg met twee tegelijk kwamen ze boven bij ieder op beurt wat een sport.

En af en toe nog mooie roodbaarzen erbij.

Maar wat mij het meest verwonderde, er was geen vis te bespeuren op de visvinder!

Onze bakjes waren zo goed als vol en het was ook stil aan tijd op naar huis te varen.

Bij onze thuiskomst konden we vaststellen dat ook de andere vissers een goed visvangst gehad hebben deze dag.

Overal lagen er dan ook mooie kabeljauws te pronken op de fileertafels.

Karsten vertelde mij dat we net iets tevroeg Örneklakken verlaten hadden en dat grote vis pas echt actief was later op de namiddag.

En gelijk had hij, je moet ook wat geduld hebben want de vis was er dat is alweer eens bewezen.

Ook Gunther (thuis)had zijn steentje bijgedragen, en had zijn lijntjes aan de steiger uitgegooid.

Resultaat; 2 dikke krabben en een fel blauw lipvisje.

Voor de krabben, helaas deze belande in Lorenzo zijn kookpotje.

Zaterdag, af en toe een regenbuitje in de voormiddag.

Ideaal weertje om eens lekker uit te slapen, wat ook sommigen onder ons gedaan hadden.

Behalve Luc C, kok van dienst, die elke morgen dan ook vroeg uit de veren was en zorgde voor ons ochtendontbijt.

Petje af voor Luc.

Met de heerlijke geur van gebakken spek en eitjes lokte Luc iedereen uit bed.

Wat hem dan ook nog lukte.

Tegen de middag kwam er wat meer opklaring en even later kwam zelfs het zonnetje door.

Na het middagmaal gingen wij een kijkje nemen op een binnenmeer wat Karsten ons aanbeveelt had.

Waar je forel en af en toe zelfs een zalmforel kon aan de haak slaan.

Bij aankomst bleek dit inderdaad zo te zijn, een prachtig meer en de forel liet zich ook dadelijk tonen.

Forellen sprongen langs alle kanten tot hoog boven het water uit.

Mooie exemplaren werden er gevangen tot tegen de avond toe, maar toen!

Door muggen werden wij overvallen en hoe meer we sloegen hoe meer er kwamen opdagen, de beestjes bleven toeslaan.

Tot we ons boeltje moesten opruimen en vluchten nog het enige middeltje nog was.

Nu nog de  bestelling verse zalm die was opgehaald door Gunther in Filan , nog verwerken.

12 flinke bengelen tussen de 3 en 4 kg.

Mooi ontschubt en in maten versneden, dit nog vacuüm trekken en de avond zit weer er op.

Morgen was het de laatste dag en zouden in de voormiddag nog enkele uurtjes gaan hengelen op zee.

Korte samenvatting;

Alweer een prachtige visvakantie die wij allen beleefd hebben, goed weer, het plezier en vooral de geweldige samenwerking van ons team.

Alsook voor de nieuwkomers die het een schitterend belevenis vonden en zeker het volgende jaar al met ons zullen weder keren.

Verslag van;          Jean Verleysen & Dirk Pauwels

Foto’s van;             Luc Vernimmen, Lorenzo Fasulo, Gunther Verheyen, Jean Verleysen,Maurice Hensels, DePrins Flor & Dirk Pauwels.